سمیه امانی:طلا پس از هدفمندي يارانه‌ها سودآور نخواهد بود؛ در بانك‌ها سرمايه‌گذاري كنيد. اينها جملاتي بود كه محمودرضا خاوري، رئيس شوراي هماهنگي مديران بانك‌هاي دولتي طي هفته گذشته در گفت‌وگو با خبرگزاري‌ها اعلام كرد.

حسن محمودی:«در مسير زاينده‌رود» بي‌شك، اثري غبطه‌برانگيز و رشك‌آور است. حسن فتحي بعد از مجموعه‌هاي مهم تلويزيوني «شب دهم»، « پهلوانان نمي‌ميرند»، « ميوه ممنوعه»، «مدار صفر درجه» و «اشك‌ها و لبخندها» توانسته باز هم از خودش بهتر باشد. فتحي در نقش كارگردان، موفق به ارائه‌ كاري درخور توجه شده است كه از سكانس آغازين تا به همين روزها كه به سكانس پاياني آن نزديك مي‌شويم، مخاطب عام و خاص را به دنبال كردن كارش علاقه‌مند كرده است.

كامران محمدي:حالا از پايان جنگ 22 سال گذشته است. آرام آرام نسل تازه‌اي از نويسندگان وارد ميدان مي‌شوند كه هيچ خاطره‌اي از صداي آژير خطر و موشك ندارند و دغدغه‌هاي‌شان فرسنگ‌ها از دغدغه‌هاي آن روزها فاصله دارد. رزمندگاني كه روزها و ماه‌ها و حتي سال‌ها‌ي‌شان را در جنگ گذرانده‌اند، اگر هنوز زنده باشند، از خاطره‌ها رفته‌اند و برخی كه شايد تنها از دور دستي بر آتش داشته‌اند، حالا ميدان‌دار شده‌اند. جنگ آنچنان دور است كه باورش حتي دشوار است...

احمد محمداسماعيلي:فرزاد موتمن در دهه پنجم زندگي‌اش به طنازي و كار كمدي روي آورده است (!)... پوپك و مش‌ماشاالله پروفروش‌ترين فيلم شش ماهه اول سينماي ايران در سال 89 است. فرزاد موتمن در اولين ساخته‌اش در عرصه كارهاي مناسبتي تلويزيوني باز هم به سراغ ژانر كمدي و دعواهاي زنان عليه مردان مي‌رود و جاهايي هم به خصوص در قسمت‌هاي مياني مجموعه مخاطب را غافلگير مي‌كند. البته «نون و ريحون» به دليل محدوديت‌هايي كه فرزاد موتمن در ساخت سريال داشته نشان دهنده تمام توان فيلمسازي او نيست.

راجر ايبرت (منتقد شيكاگو سان تايمز):«علف وحشي» فيلمي است وابسته به رده سني مخاطبي كه به تماشاي آن نشسته است و از اين حيث مي‌توان يك تفاوت مهم قائل شد ميان مخاطب جواني كه به تماشاي فيلم نشسته و مخاطب ميانسال و پيري كه اين فيلم را براي ديدن برگزيده است!

حميد سليمي:سينماي فرانسه مثل سينماي هاليوود و مثل سينماهاي معتبر تمام نقاط دنيا، قواعد خاص خودش را دارد. يكي از اين قاعد‌ه‌ها كه در سينما فرانسه به‌شدت جدي است و كاملا رعايت مي‌شود، داشتن سابقه روشن و كامل كاري است. در سينماي فرانسه كسي كه مي‌خواهد فيلم بلند بسازد، حتما بايد سابقه دستياري در پنج فيلم سينمايي از كارگردان‌هاي حرفه‌اي يا ساخت سه فيلم كوتاه شاخص و جايزه برده را در كارنامه خود داشته باشد وگرنه مجوز فعاليت نخواهد داشت. در تمام تاريخ سينماي فرانسه تنها سه نفر اين قانون را شكسته‌اند؛ «برتران تاورنيه» و «كلود للوش» فيلمسازان افسانه‌اي دهه 70 و 80 و «آلن رنه»!